martes, 6 de noviembre de 2018

Reto en la cocina, Sara Castillo


Aprendí los tiempos verbales en francés en la cocina de mi prima, cuando ella iba a la universidad. Fue una mañana de un fin de semana que pasé de visita en Santiago, donde ella estaba estudiando. Mi prima vivía con varios amigos y usaban una de las mejores ideas que he visto para dejarse notas: usar los azulejos de la cocina. La cocina era un lugar por donde pasaban todos y los rotuladores de colores contra el azulejo blanco eran lo suficientemente llamativos como para que no se les olvidara nada, desde: "Nos hemos quedado sin Colacao" hasta "Me he vuelto ya a Lugo, vuelvo el domingo <3". Llegó un momento donde podías encontrar hasta apuntes de sus asignaturas. Creo que es uno de los recuerdos a los que más cariño le tengo y es por eso que lo he escogido.

Reto en la Cocina, Eva Veiga



A razón que maior valía lle outorga ao tempo é o seu límite.
Nacemos programados, condicionados, sentenciados... a un final.
O fin é o cume. A morte é realmente -e por desgracia- o único estado que nos proporciona real igualdade.


Supoño que é evidente a metáfora racial e cultural dos graiños de café, encamiñados a un futuro irreversible que mesturará cada un dos valores, tradicións e pensamentos para combinalos nun, o recordo.

sábado, 3 de noviembre de 2018

Reto 2: el lugar donde vivo. Brais López



"Al lado del Egomundi"

 La frase que más repito cuando alguien me pregunta donde vivo, y después de explicárselo no tiene ni idea de donde es.

Me gusta la idea de que en un bloque de edificios, aparentemente tan fríos, monótonos y aburridos, dentro de ellos sea todo lo contrario, cálidos, cada uno único ( a menos que se abuse del catálogo de ikea) y con miles de historias y recuerdos de personas.

El lugar donde vivo es la tierra.. Galicia.. Lugo .. mi cabeza.. mis ideas..  sí, vale, pero siendo sincero ...
Lo primero que se me vino a la cabeza con el reto, fué mi casa, ese bloque de ladrillo, cemento y hormigón, que tantos recuerdos, historias y tanta vida tiene.

viernes, 2 de noviembre de 2018

Reto el lugar donde vivo, Laura Guerreiro.


Cuándo me preguntan cuál sería mi tarde perfecta, siempre contesto: una tarde en mi sofá, con mi mantita, mi portátil lleno de series y películas, comida y si le añadimos una tarde lluviosa lucense, entonces ya hacemos un combo.
Por eso para mi, este seria el lugar que mejor me representa donde vivo. Porque no hay nadie que me saque de ahí.

Reto: El lugar donde vivo, Sabela Freire

Castroverde, unha pequena vila na que me criei. Igual que no resto de Galicia, o tempo é inestable e frío por suposto; un día levantaste, sen luz, polo mal tempo que houbo de noite pero miras pola fiestra e quedas deslumbrada pola claridade da neve. E qué bonito.


jueves, 1 de noviembre de 2018

Reto: el lugar donde vivo, Sara Castillo




Es en mi mesa, en mi habitación, donde paso la mayor parte del tiempo: estudiando, dibujando, en el ordenador y a veces incluso durmiendo. Mis vistas son un poco sosas, mi terraza. Aunque esta está llena de flores gracias a mi madre y a veces, veo a los vecinos o incluso a mi gato encaramado al muro.

Por otro lado mis padres (y todo el mundo) dicen que debería llevarme la mesa al baño porque siempre tardo tres siglos en ducharme. Es por eso que le he hecho una foto a una pasa con bracitos, que soy yo, en una bañera. Aunque en realidad me duche porque bañarse es malo para el medio ambiente (aunque tardando tanto sigo gastando un montón de agua, pero el pelo teñido es difícil de lavar y cantar en la ducha al menos cinco canciones es algo completamente necesario en mi vida).

miércoles, 31 de octubre de 2018

Reto 1, Andrés Núñez



Escogí esta imagen ya que desde pequeño he estado jugando al futbol, y es algo que me apasiona, y he hecho la foto desde esta perspectiva ya que desde hace 1 año lo he tenido que dejar por temas de estudios, ya que los horarios no encuadraban, y aun así, me sigue apasionando el futbol desde dentro o fuera del campo

Reto 2, Eva Veiga


O lugar onde vivo é Galicia, repleta de natureza e de feísmos, que eu non os considero tal, senon segundas e fermosas oportunidades. Neste caso máis que un feísmo é un abandono, pero sexa cal sexa o termo, o resultado é o mesmo, un impacto visualmente estético. O contraste entre o coche e a natureza que ao mesmo tempo se mimetiza, coa atmósfera e as nubes cargadas de auga, reflexan e sintetizan o lugar onde vivo. A representación do tempo é evidente, e mesmo semella que quedou paralizado nunha segunda vida dun elemento cuxas huellas e pouso son tan visibles como a degradación que lle produciu o mesmo.

Reto 1, Carmen García



Escollín esta imaxe xa que algo que me identifica son as lentes xa que as levo durante todo o día, e máis aparece a miña man, xa que algo que me caracteriza moito son as miñas uñas cortas, nas que todo o mundo se fixa, e tamén aparece a miña man cun anel, xa que algo que levo sempre son os meus aneis, se non non me sentiría agusto. Utilicei a herba como fondo xa una das cousas que me gusta fotografiar son as flores e fotos na herba, seña a estación que sexa.

Reto 1. Eva Veiga



Como calquera ser vivo, non son máis que o mero feito do tempo, son unha conta atrás ou unha suma cara adiante do que andiven e me queda por andar. Non son presente, senón que son o resultado dun pasado e o proxecto dun futuro, simplemente porque o presente, como o tempo, é tan relativo como efímero. Dende sempre, o tempo foi unha das miñas grandes obsesións –e de seguro, seguirao sendo-, polo que considero que a mellor maneira de retratarme e inmortalizándoo (ademais de pola controversia que supón “inmortalizar o tempo” tan constante como flutúante). Polo feito de aparecer eu como entidade, decidín ser o punto central de representación, deixándome desfigurar polo tempo en forma de velocidade (de obturación). É unha metáfora do tempo, o movemento, e a fotografía.
Con esta imaxe non tento máis que representar ese pasado creador hacia ese futuro incerto, o pouso do tempo e o que virá, o resultado do que son polo que vivín, as distorsións e deformacións que nos depara a experiencia.

martes, 30 de octubre de 2018

R03: Laura Iglesias

O lugar donde vivo,
está nas chamadas de miña nai.
Cando me pregunta ''que tal estou'',''se comín ben'',''se estou estudando o suficiente''...
Recórdame que teño unha nai que me bota de menos, xa que paso a maior parte do tempo en Lugo. Unha familia que está desexando que volva cada vez que teña oportunidade , que hai un lugar para min, que sempre foi meu e que me está esperando.



viernes, 26 de octubre de 2018

Reto yo Sara Castillo



Me gusta jugar con el reflejo de los grifos porque deforma la cara y me hace gracia, por eso cuando vi esta barandilla me pareció un buen sitio para hacerme la foto porque además me parecía que tenía un encuadre lindo. Sale más mi abrigo que mi cara porque al ir casi siempre con él creo que es bastante representativo.

jueves, 25 de octubre de 2018

Reto yo, Sabela Freire.

Aunque un poco despistada, hay dos cosas que nunca me olvido: mi móvil y mis cascos que en verano cambio por un altavoz. Si, la música va siempre conmigo.

Despeinada, dormida y con ojeras, todo ello lo intento equilibrar con mi sonrisa. Me gusta sonreír y hacer reír a la gente, además si reír nos alarga la vida, qué mejor?

Y desde hace unos días una nueva compañera que inmortalizará mis mejores sonrisas; mi cámara.


Reto yo, Brais López Hortas


La brújula para encontrar el norte, el norte que le falta a alguien que padece asma y fuma como un carretero, que encuentra ese norte en el mar, y le gusta esconderse detrás de unas gafas de sol, alguien que siempre lleva unos cascos conectados al móvil, aunque muchas veces no suene nada en ellos.
La foto de un niño, un niño que nunca crecerá

Reto yo, Laura Guerreiro.


Y esta soy yo, un continuo caos de líneas que no se a donde me van a llevar, de malas y buenas decisiones, de indecisiones, un manojo de nervios en situaciones donde se me escapa el control, de cabezonería, una perfecta drama queen, pero que en composición hacen una vista perfecta e imperfecta a la vez. Y una niña subida en plataformas y vestida con rayas. 

miércoles, 24 de octubre de 2018

Reto yo, Laura Iglesias

Mi mejor autorretrato es la mirada, algo característico que no envejece, físico y a la vez moral.

Todo lo que entra a través de mis ojos tiene un efecto en mí, para bien o para mal.

Canalizo todo lo que veo, me quedo con lo útil y completo mi yo interior. Formando mi persona, lo que yo soy... Y
 como un efecto rebote lo exteriorizo al mundo.





jueves, 14 de junio de 2018

Reto recreando grandes maestros - Santi



Chema Madoz.

miércoles, 6 de junio de 2018

Grandes Maestros- Nensy Fernández





Chema Madoz

lunes, 28 de mayo de 2018

Reto incompleto - Jorge


Reto delicado - Jorge

                                       Delicado e infinito

RETO GRAN FOTOGRAFO - BORJA MIRÓN

CHEMA MADOZ























BORJA MIRÓN

domingo, 27 de mayo de 2018

sábado, 26 de mayo de 2018

Reto delicado, Marina

No hay nada mas delicado que una flor.

viernes, 25 de mayo de 2018

Reto gran maestro, Fluchi Marín


Fluchi Marín 


                                                                       Chema Madoz

Reto delicado, Fluchi Marín


Reto Incompleto, Fluchi Marín


María - grandes maestros


“Desde niño padezco una especie de enfermedad: todas las cosas que me maravillan se escapan sin que pueda guardarlas lo suficiente en la memoria”


María García Morado

Jacques Henri Lartigue

miércoles, 23 de mayo de 2018

Reto grandes maestros - Jorge





                            Chema Madoz - Cuchara tenedor

Reto grandes maestros, Patricia Faria



Chema Madoz - Sin titulo 

RETO GRANDES MAESTROS - BELÉN CHIN


Vivian Maier (1959)


Belén Chin (2018)


lunes, 21 de mayo de 2018

:::..Delicado Estado:....
              :.....:...Reto incompleto
          .. .. .. . . ..Incomplete but
                .... ....:...:::.Sufficient
                                      ...:.:...:

 
Chema Madoz ¨Mano hoja¨ 1986
Evelin Ruiz ¨Mano hoja¨ 2018

domingo, 13 de mayo de 2018

sábado, 12 de mayo de 2018

jueves, 10 de mayo de 2018

martes, 8 de mayo de 2018